Lang Leve de vakantie!

Een week geleden werd ik nog zwetend wakker, en verlangde ik naar een flinke regenbui. Vrijdagnacht landde ik om half 1 op Schiphol. Mijn ouders, zus en beste vriendin stonden mij daar op te wachten met een grote bos rozen. De koude tempratuur in de hal van Schiphol ervaarde ik als zeer aangenaam. Dat kon ook bijna niet anders. Ik kwam terug van een twee maanden durende werkvakantie op het zonnige Kreta. Hier was het gemiddeld 38 graden. Samen met een vriendin verbleef ik in een hotel waar we geen airco en geen koelkast tot onze beschikking hadden. Dit betekende dat ik iedere dag wakker werd met zweetdruppels op mijn bovenlip. Tijdens mijn verblijf ben ik dus bekent geraakt met de beroemde en bekende ‘zweetsnor’.

Als ik nu naar buiten kijk en al die regen zie vallen, verlang ik stiekem weer een beetje naar die zweetsnor. De warme tempraturen, de mooie mensen en de vele zonuren hebben een fijne herinnering bij mij achtergelaten. Maar toen ik op Schiphol stond, met mijn veelte zware koffer, begon het echte leven weer.

Maandag morgen om 9.00 uur liep ik de marketingafdeling van de Playboy binnen. Ik zag er uit als een verzopen kat, want het regende buiten pijpenstelen. Ik had geen idee wat mij die dag te wachten stond. Het was mijn eerste stagedag, ik was zeiknat en stiekem was ik toch wel een beetje zenuwachtig. Ik werd ingewerkt door de oude stagiair. We begonnen met een voorstel rondje. Dit betekende dat ik heel veel gezichten moest onthouden, en nog veel meer moeilijke: ‘de namen’. Dit is altijd een cruciaal moment voor mij. Ook al doe ik nog zo mijn best, ik ben de namen binnen enkele seconden al weer vergeten. Dit is nooit mijn sterkste punt geweest, maar na twee maanden Kreta kwam ik erachter dat ik er nog meer moeite mee had als voorheen. Ik vroeg me af hoe dit kwam: Overmatige drank gebruik? Of de drang naar nicotine (eigenlijk rook ik helemaal niet vast, maar op Kreta wel. En dat eist nu zijn tol).

Na de voorstel ronde werd ik overlaadde met informatie. Gelukkig had Jorieke een handleiding voor mij gemaakt, zodat ik al mijn taken nog eens terug kon lezen in geval van nood. Van school moet ik 20 weken stage lopen. Gelukkig mag je zelf kiezen waar! Ik ben terecht gekomen bij Playboy, ik werk op de marketingafdeling. Wat ik niet had verwacht is dat ik moet wennen aan al die naakten vrouwen in het blad. Natuurlijk wist ik van te voren dat ik hier mee te maken ging krijgen, maar toch vind ik het raar. En waarom ik hier aan moet wennen? Ik heb geen flauw idee. Ik zal op onderzoek uitgaan en jullie mijn bevindingen vertellen in mijn volgende blog…

Vormgeving

Voor het vak vormgeving moest ik de tweede periode een aantal opdrachten maken, waaronder drie A3 posters. Ik moest een poster en beeldmateriaal maken voor een klassiek concert, een 3D poster (waarbij ik zelf de 3D letters moest maken), en een cover voor het volgende nummer van het G-star magazine.

Hieronder kunnen jullie het resultaat bekijken.

Klassieke poster



3D Poster



Gstar Poster

Fotografie: Kunst of geen kunst?

Er wordt veel gediscussieerd over de plaats van fotografie in de beeldende kunst. Want hoe groot is de K van Kunst in de fotografie eigenlijk? Hoe bepaal je de waarden van een foto? Maakt het uit of een foto gemaakt is door een vakkundig persoon, of door een amateur? En is de essentie van een foto belangrijk? Wat maakt een foto een kunstfoto?

Fotografie is uitgevonden omdat mensen de werkelijkheid zo precies mogelijk wilde vastleggen. In die tijd was fotografie een middel om de werkelijkheid visueel vast te leggen. In 1861 speelde de eerste recht zaak over dit dilemma. ‘De rechter bepaalden toen dat foto’s de vruchten zouden zijn van menselijk denken en geest, van kunstzinnige smaak of intelligentie, het stempel van de persoonlijkheden zouden kunnen dragen en daarmee tot kunstwerken worden.’

Nog steeds laat zo nu en dan de eeuwenoude discussie of fotografie wel tot de kunstvorm gerekend mag worden. Sommige mensen beweren dat fotografie in artistieke zin de schilderkunst imiteert. Ik ben het hier niet mee eens want veel fotografen proberen niet alleen maar de werkelijkheid zo realistisch mogelijk weer te geven. Veel kunstenaar gebruiken fotografie als techniek om de artistieke grenzen van het medium te verkennen.

Ik vind dat je fotografie als kunstvorm mag en kan zien. Ik vind dat iedereen voor zichzelf kan en moet bepalen of hij of zij iets kunst vind. Om voor mezelf duidelijk te krijgen wanneer ik een foto als kunst zie heb ik een lijst opgesteld. Deze lijst bevat vijf punten waar ik bij stil sta als ik een foto beoordeel op zijn kunstgehalte.

Intentie?
Ik vind de intentie van een foto een belangrijk aspect. Een foto krijgt voor mij sneller een kunstbetekenis als de maker iets/een verhaal met zijn foto probeert te vertellen. Ik vind het belangrijk dat een fotograaf nadenkt over zijn (kunst)foto’s. Als een fotograaf de omgeving en de personen op de foto regisseert geeft dit voor mij een extra kunstzinnig gevoel. De fotograaf is dan bezig met het ‘manipuleren’ van de werkelijkheid. Dit betekent dat de maker overal over nadenkt. Dit resulteert naar mijn mening vaak in een kunstfoto.

Materialen?
Welke materialen heeft de maker gebruikt? Ik vind dit een belangrijk aspect bij kunstfotografie. Stel je voor dat een fotograaf personen vast wil leggen op zijn camera, en op deze manier kunst wil produceren. Dan moet er nagedacht worden over compositie, kleding, kleuren, make-up, modellen, accessoires locatie etc. Kleuren zijn voor mij een belangrijk aspect bij kunstfotografie. Een foto hoeft niet altijd in scène gezet te worden om en kunstfoto te zijn, maar vaak gaat mijn smaak wel die kant uit.

(on)Begrijpelijk?
Als ik niet in een oogopslag zie wat er allemaal op de foto te zien is, betekent dit dat de foto mijn aandacht krijgt. Als ik over een foto na moet denken of het afgebeelde moet interpreteren ervaar ik dit als kunst. Dit betekent niet dat een foto daardoor onbegrijpelijk moet zijn. Maar als ik stil moet staan bij het afgebeelde, als de maker mij laat nadenken over zijn werk en ik het vervolgens begrijp dan heeft hij zijn doel bereikt. Soms kan een foto ook onbegrijpelijk blijven, dit kan spannend en indrukwekkend zijn.

Vakkundigheid?
Vakkundigheid is voor mij geen belangrijk aspect. De opleiding van de maker speelt voor mij geen rol. Uit de les is gebleken dat ik het schilderwerk van een aap meer als kunst ervaar en mooier vind dan dat van een bekende schilder.

Originaliteit?
Originaliteit vind ik belangrijk. Een fotograaf met een eigen invalshoek creëert een eigenstijl. Als ik een aantal fotoseries zie die over hetzelfde onderwerp gaan, dan zorgt een originele aanpak ervoor dat ik door iedere foto geboeid blijf. Originaliteit zie ik niet zozeer in het kiezen van een onderwerp maar als de manier waarop een fotograaf zo’n onderwerp invult.

Mijn standpunt: Ik vind een foto een kunstfoto als de foto een verhaal vertelt of een probleem aan de orde stelt. Als de fotograaf een onderwerp heeft gekozen moet hij deze op een originele manier invullen. Voordat de foto gemaakt wordt, moet er nagedacht zijn over alle elementen die op de foto te zien zijn. Een kunstfoto moet de aandacht van mensen trekken, mensen moeten geboeid of gefascineerd raken door datgene wat ze zien. De vakkundigheid van de maker speelt hierbij geen rol.

Werken bij een magazine

Wat voor functies zijn er voor een beeld professional bij een magazine?

Als ik het colofon van Libelle bekijk kom ik de functies: Art director, beeldcoördinatie toerisme en reportage, beeldredacteur en vormgever tegen. Op de functie beeldredactie na, spreken al deze functies mij aan. Het is ondertussen februari en ik ben gestart aan de minor beeld. Hier krijg ik les in de vakken art direction, vormgeving, beeldresearch, wereldbeeld en fotografie. Beeldresearch vind ik het minst leuke vak, alhoewel ik het niet stom vind. Als beeldredacteur zoek je veel naar beelden op het internet en in beeldcollecties. Ik ben liever iets actiever bezig met beeld en ik hou van dingen organiseren. Daarom is de functie beeldresearch niet echt voor mij weggelegd.

De functie die mij het meest aanspreekt is de beeldcoördinatie. Als je beeldcoördinator bent bij een magazine zorg je ervoor dat het beeld dat in een nummer moet komen geproduceerd wordt. Soms betekent dit dat je een beeld moet opzoeken op het internet en in beeldcollecties. Maar ook organiseer je de beeldproducties die een magazine zelf maakt. Dit houdt in dat je een fotograaf en styliste regelt, er moet een locatie geregeld worden, en er moet een afspraak gemaakt worden met de personen die op deze foto moeten komen. Als alle foto’s zijn vervaardigd moeten deze naar de vormgever toe, de vormgever maakt de pagina op en vraagt de beeldcoördinator om akkoord. Als de pagina goedgekeurd is door de gefotografeerde en door de beeldcoördinator is de pagina klaar, en kan die naar de drukker gestuurd worden.

Een beeldcoördinator heeft dus veel verantwoordelijkheid. Van het begin tot het eind ben je bezig met de beeldproducties die in het nummer moeten komen. Deze functie spreekt mij erg aan. Je moet verstand hebben van vormgeving, beeldresearch en fotografie. Maar uiteindelijk draait het niet ‘echt’ om je creativiteit, het gaat erom dat je als beeldcoördinator smaak hebt.

Beeldmanipulatie

Als beeldprofessional kom je in aanraking met verschillende beroepsethische problemen. Als ik klaar ben met mijn studie, en aan het werk ga met beeld krijg ik te maken met verschillende dilemma’s, een daar van is: wel of geen beeldmanipulatie?

Tegenwoordig zie je geen foto meer in de media verschijnen die niet gephotoshopt is. Ieder model wordt bewerkt met dit programma. Geert de Wolf, fotograaf en fotobewerker bij Belgische mannenbladen, is duidelijk: In glamour en modereportages vindt je weinig foto’s die niet bewerkt zijn. Hij zegt dat het bijwerken vaak gebeurt op vraag van de modellen zelf of door de redacties ( bron: Niewsblad Weekend 2008)

Maar niet alleen het model wordt bewerkt, de hele foto ondergaat een metamorfose. Denk maar eens na: luchten worden blauwer gemaakt, de lichtinvallen bewerkt, er vliegt net een vogel boven die perfecte foto of het gras moet groener! Om met dit dilemma om te gaan schets ik voor mezelf een verschil tussen beeldmanipulatie en beeldbewerking.

Bij het woord beeldmanipulatie denk ik aan het manipuleren van de werkelijkheid. Deze manipulatie kan negatieve gevolgen hebben. Bijvoorbeeld de manipulatie van nieuwsfoto’s. Mensen krijgen nieuwswaardige foto’s meestal alleen te zien via een oog van een of ander technische apparaat, bijvoorbeeld een fototoestel of een camera. Ze geloven dat deze beelden de werkelijkheid weerspiegelen. Als deze beelden gemanipuleerd zijn om bijvoorbeeld de foto nog spectaculairder of angstaanjagender te maken, wordt de werkelijkheid vertekend. Dit heeft negatieve gevolgen voor bijvoorbeeld het imago van een land, of een leger.

Ook treed er beeldmanipulatie op bij mode foto’s. Naar mijn inziens is deze manipulatie ‘gewoon’ geworden. Hiermee zeg ik niet dat ik deze vertekening van de werkelijkheid goedkeur, maar het mediabeeld is nu eenmaal zo. Daarom zou ik bij probleem vaak toestemmen en wel aan beeldmanipulatie doen.

Een lucht blauwer maken valt bij mij onder de noemer beeldbewerking. Dit vertekent ook de werkelijkheid, want de lucht was helemaal niet zo blauw, maar het heeft weinig negatieve gevolgen. Want wie heeft er nou last van dat de lucht blauwer is, het gras iets groener is of dat de vogel die boven het hoofd van het model vloog is geretoucheerd?

Lente kriebels!

De zon schijnt, de knoppen komen aan de bomen, de tempratuur stijgt en overal zie ik lammetjes. Echte lentekriebels, al zeg ik het zelf!

Little Green Dress

Little Green Dress is een evenement waar je kleding kunt ruilen. Op dit evenement wordt trash, treasure. Hier kun je misaankopen heenbrengen en met iemand andermans miskopen terug komen. En als je op deze manier winkelt ben je nog ecologisch verantwoord bezig ook!

Voor het vak vormgeving moest ik een flyer ontwerpen voor een cultureel evenement. Ik wilde een flyer maken voor een evenement dat nog niet zo bekend is en ik wilde iets met mode doen. Toen ik op de website van de organisatie Little Green Dress terecht kwam, wist ik direct dat ik voor dit event een flyer wilde ontwerpen.

Het formaat van de flyer is A4 gevouwen naar A5. Dit was een eis aan de opdracht, die ik vanuit school mee kreeg.






Voor meer informatie over dit evenement kun je kijken op de website: www.littlegreendress.nl

Het merk ik

Art Direction - periode 1

Voor het vak art direction moest ik onderzoek doen naar het merk ik. We hebben de afgelopen periode een logo ontworpen, een A2 poster en een product. Al deze uitingen moesten betrekking hebben op mij. Om achter mijn eigen kernmwaarden te komen moest ik mezelf onderzoeken. Ik heb onderzoeksopdrachten, een moodboard en een matrix gemaakt. Daarnaast heb ik veel met mijn moeder gepraat over mijn expressieve, emotionele en functionele waarden. Hieruit is een merktemplate ontstaan. Hieronder kunt u foto's bekijken van deze producten. Maar eerst kunnen jullie een filmpje bekijken die ik zelf heb gemaakt. Hierin vertel ik kort hoe mijn persoonlijke merktemplate eruit ziet en wat mijn kernwaarden zijn.





Merktemplate - het merk ik



Moodboard - het merk ik



Logo - het merk ik



Voorkant poster A2



Achterkant poster A2



Puzzel

Bezoek Foam_Fotografiemuseum Amsterdam

Workshop foam: What’s your story?

Met school zijn we op excursie geweest naar foam. We kregen een korte rondleiding door het museaum en zijn daarna met de begeleidster naar boven gegaan, hier vond de workshop plaats. We moesten foto’s analyseren en vervolgens een verhaal bij de foto verzinnen. De groep werd opgesplitst in groepjes van drie personen. Hierdoor heb ik geleerd dat iederen anders kijkt naar foto’s en dingen op zijn eigen manier. Soms is het lastig om het eens te worden met elkaar en moet je iemand goed uitleggen waarom je iets op de ene manier ziet en niet op een andere manier. Ik heb goed leren beschrijven, beter leren kijken en ik heb geleerd dat iedere foto op meerdere manier omschreven kan worden.

Tijdens de workshop leer je niet alleen te omschrijven wat je ziet als je naar een foto kijkt maar je leert ook na te denken over zintuiglijke ervaringen die je voelen bij het bekijken van een foto. Mijn grootste leerpunt is dat een foto vaak meer elementen bevat dan je op het eerste oog ziet en denkt. Deze beeldelementen zie je pas als je echt goed naar de foto kijkt.

We hebben gekozen voor een foto van fotografe Charlotte Dumas. We zijn aan de slag gegaan met een foto waar een hond op afgebeeld stond. Wij wilde direct een verhaal te verzinnen maar dit was niet de bedoeling. Voordat we gingen interpreteren moesten we eerst nog de vier kijkstappen doorlopen. Deze stappen verliepen goed. We waren het er snel over eens dat het verhaal vertelt zou worden door de ogen van de hond. Het verhaal verzinnen was iets moeilijker maar door de goede kijkstappen hadden we al een goed beeld van wat het verhaal zou kunnen zijn. We hebben deze stappen gebruikt om ons verhaal te vertellen en goed te kunnen onderbouwen.

Thema: Uit

Voor het vak fotografisch kader, kregen ik de opdracht om aan de slag te gaan met het thema uit. Ik heb bij het thema uit, het concept uit de mode bedacht. Ik heb gekozen voor uit de mode make up, een uit de mode legging en roken. Roken is ookal een tijdje 'uit'. In de horeca is zelfs een rook verbod. Hieronder heb ik drie foto's uit de serie geplaatst.

Surrealisme

Ik leer iedere dag meer, zo leer ik als beeldprofessional naar veel verschillende ‘kunst’ vormen te kijken. Op het gebied van fotografie sta ik vaak versteld van het staaltje surrealisme dat je in dit beroepsgebied tegenkomt. Surrealistische fotografie trekt vaak mijn aandacht. Soms klopt alles in zulk soort foto’s maar vaak zit er een grove tegenstelling in en is de werkelijkheid goed vertekend.

Surrealisme is een kunstvorm die onmogelijke en fantastische dingen uitbeeldt door middel van onnatuurlijke contrasten en combinaties van feiten en gegevens vanuit het onderbewustzijn. (www.verhoevenmarc.be)

Een surrealistische fotograaf is naar mijn menig een photoshop en fotografie kunstenaar. Deze fotografen creëren vaak prachtige beelden. Ze denken niet alleen na over inhoud van de foto zoals de compositie, locatie, modellen, kleding etc. Ze doen ook aan nabewerking en maken op deze manier hun foto nog kunstzinniger. Fotografen gebruiken hun camera op een creatieve manier, en gebruiken photoshop om beelden te creëren met veel fantasie. Dingen worden (vaak) volledig uit verband getrokken.

Ik vind persoonlijk surrealistische foto’s het mooiste als ze ook daadwerkelijk een verhaal vertellen. Ik word geraakt door foto’s die een verhaal vertellen, die iets over de wereld zeggen. Een fotografe die zich hier mee bezig houdt is Rosie Hardy. Zij is niet alleen fotografe maar ook een wereldverbetraar. Ze zegt zelf : ‘Hopelijk ben ik op een dag in staat om de wereld te veranderen. Een flinke grote droom, maar ik kan in ieder geval een poging wagen.’ (www.dififotopro.nl)

Ik ben Rosie Hardy tegengekomen tijdens het zoeken in de beeldcollectie Flickr. Zij maakt veel zelfportretten, maar ook fotografeert ze mensen. Alle dingen die je op de foto ziet, daar denkt zij overna. Haar foto’s zijn geregisseerd en bewerkt. Er zitten prachtige foto’s tussen. Hieronder heb ik een foto geplaatst die zij heeft gemaakt.